Վերջին ամիսներին Թուրքիայի իշխող կուսակցությունը, որ գլխավորում է այդ երկրի նախագահ Էրդողանը, կորցրել է մոտ 120 հազար անդամ: Այդ մասին հայտնում են թուրքական լրատվական ռեսուրսները: Էրդողանի կուսակցության համար խնդիրը, իհարկե, կորստի քանակը չէ: Թիվը չէ հատկանշական, այլ միտումը, որ արձանագրվում է Էրդողանի քաղաքական արեալում ընդհանրապես: Վերջին ամիսներին կամ արդեն տարիներին Էրդողանը միայն կորցնում է, ընդ որում՝ ոչ միայն Թուրքիայում, այլ նաև դրա շուրջ, արտաքին քաղաքականության ասպարեզում: Էրդողանը կորցնում է Ստամբուլի քաղաքապետի պաշտոնը, կորցնում է Միացյալ Նահանգների վստահությունը, անգամ «կրտսեր եղբորը»՝ Ադրբեջանին է կորցնում, որտեղ նոր իշխանության հավակնորդ Մեհրիբան Ալիևան, համենայնդեպս, առաջին «օրհնությունը» ստանալու է մեկնում Մոսկվա, ոչ թե Անկարա: Թվում է, որ Էրդողանը շահում է Սիրիայում՝ համարձակ ռազմարշավով, սակայն այստեղ էլ նա գործնականում տանուլ է տալիս, հայտնվելով մի կողմից միջազգային խաչաձև ճնշման տակ, իսկ օրերս էլ հայտարարելով, որ Վաշինգտոնն ու Մոսկվան չեն կատարում Սիրիայի հյուսիսի մասով ձեռք բերած պայմանավորվածությունները և չեն հեռացնում քրդական ջոկատները:
Ակնառու է, որ Էրդողանի թուրքական դարաշրջանը կամ Թուրքիայի էրդողանական դարաշրջանը մոտենում է ավարտին: Ընդ որում, ավարտին է մոտենում ոչ թե կանգառի, այլ անկման տրամաբանությամբ, ինչի պատճառը թերևս այն է, որ Էրդողանը չկարողացավ կանգ առնել ժամանակին, հավակնեց ավելի ու ավելիին: Նա իշխանության եկավ Թուրքիան ինքնուրույն ուժային կենտրոնի վերածելու, միջազգային քաղաքական որոշումների ակումբում իր ուրույն տեղն ունենալու հայտով: Նրան, թերևս, թույլ տվեցին զգալ, որ ստացվում է, և անգամ սպասվածից հեշտ: Այդուհանդերձ, ներկայիս իրողությունները հուշում են, որ դա Էրդողանի համար հմտորեն պատրաստված ծուղակ էր, որում հայտնվել է այժմ, այլևս անելանելիությամբ: Գործնականում նա մոտավորապես այն վիճակում է, որում կրտսերը՝ Ալիևը: Ալիևն էլ իր չափով էր փորձում կառուցել մեծ հավակնության քաղաքականություն, արցախյան հարցում դիմելով ռազմական շանտաժի բարձր նշաձողով քաղաքականության, որը, սակայն, դեմ առավ հայկական բանակի խոփին, հետո հայկական թավշյա հեղափոխության խոփին, ու ներկայումս Ալիևը չունի անելու այլ բան, քան մտածել Մեհրիբան Ալիևայի միջոցով նահանջելու մասին: Էրդողանը չունի Մեհրիբան և, միաժամանակ, գործ ունի շատ ավելի մեծ մասշտաբների հետ, որտեղ անկումը կարող է լինել շատ ավելի ցավոտ:
2016-ի հուլիսին նրան մի անգամ ցույց տվեցին, թե որքան մոտ է դրան և ինչ բարակ եզրով է քայլում: Թուրքիայի նախագահը համարեց, որ դա իր հաղթանակն էր՝ հեղաշրջման արգելակումը, այն դեպքում, երբ նա, թերևս, գործ ուներ հերթական խաբկանքի հետ: Էրդողանը բաց է թողել իր վերելքը կապիտալիզացնելու, ֆիքսելու, արձանագրելու, բյուրեղացնելու պահը՝ թե՛ Արևմուտքի, թե՛ Ռուսաստանի ուղղությամբ: Սկսված է անկումը և այն լինելու է անկասելի: Նրան գուցե մնացել է նահանջի մի ճանապարհ՝ պայմանավորվել ներկայումս քաղաքական ձևաչափեր ստեղծող և պլանավորող նախկին կուսակիցների՝ Աբդուլլահ Գյուլի, Ալի Բաբաջանի, Ահմեդ Դավութօղլուի հետ, նրանցից որևէ մեկի հետ պայմանավորվելով իշխանությունը փոխանցելու որևէ սցենարի հարցում, այն ընդդիմության ձեռքին չթողնելու համար: Հայաստանը պետք է պատրաստվի այդ սցենարին: Ազդակները եկել են Միացյալ Նահանգներից, որտեղ Կոնգրեսի երկու պալատներում արձանագրվել է Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը: Հայաստանն ապագայում գործ է ունենալու ուրիշ Թուրքիայի հետ: Ինչպիսին, այստեղ արդեն մնում է դիտարկել ամենատարբեր սցենարներ, միաժամանակ, սակայն, արձանագրել մի բան, որ նոր Թուրքիայի, կամ Էրդողանից հետո Թուրքիայի ինչպիսին լինելն էապես կախված է նաև Հայաստանի գործողություններից: Ներկայումս Թուրքիան թևակոխում է անցումային փուլ, և այստեղ նաև Հայաստանի ձևավորելիք նոր իրողություններից է կախված, թե անցումային փուլում ինչպիսի միտումներով կզարգանա Թուրքիայի նոր իշխանության ձևավորման գործընթացը: Այստեղ էական նշանակություն ունի և այն, թե Հայաստանն ինչպես կաշխատի Ռուսաստանի հետ, որտեղ նույնպես սկսված է նոր իշխանության ձևավորման բարդ գործընթաց:
